La scienco Kabalo

Nova esperantlingva blogo pri la scienco kabalo

Sun, 25 Nov 2007 14:37:53 GMT

Saluton!

Mi ĝojas prezenti al vi novan esperantlingvan blogon pri la scienco kabalo:
http://kabalo.info

Ĝi estas pli uzebla kaj informkvalita ol ĉi tiu, kiu estas ne plu subtenota.
Bonvenon al Kabalo.Info!

Percepto de la realo

Fri, 17 Aug 2007 06:40:03 GMT

El la artikolo "Kiu estas kabalisto?"

Nun ni venas al tre komplika problemo de percepto de la universo. Kiam ni diras: "Ni troviĝas en nia mondo", – kion tio signifas? Ni troviĝas ene de ni, kiel en iu ferma stato. Mi havas aŭdon, vidon, flaron, tuŝon, guston, entute kvin organojn de senso. Nome tio, kion mi sentas ene de mi helpe de tiuj kvin organoj de senso, iamaniere sumigante ilin, taksante en mi helpe de la programoj, kiuj estas en min enmetitaj, kreas ĉe mi la bildon de la mondo. Mi nomas ĝin "mia mondo".

Ni starigu la simplan demandon: kaj ĉu tio, kion ni sentas ene de ni, efektive estas tio, kio ekzistas ekstere? Eĉ el la eksperimentoj, farataj pri estaĵoj, proksimaj al ni, ni trovas, ke ni ne sentas la veran, la solan bildon de la mondo. Ekzemple, abelo aŭ hundo sentas ĝin aliel.

Se niaj organoj de senso ŝanĝiĝus, ni perceptus tion aliel. Ekzemple, ĉe mi difektiĝis oreltamburo, kaj al mi ŝajnas, ke la sono mankas. Ĉu ĝi vere mankas, aŭ mi tiel sentas? Certe, nur mi tiel sentas. Ĉirkaŭ mi ekzistas granda kvanto da ondoj, kaj mi perceptas nur de 15 ĝis 30 mil hercojn. Aŭ aliajn ondojn, kiuj aperigas en mi guston, tuŝon, flaron, vidon en tre limigita skalo. Grandegajn skalojn de ondoj mi ne sentas.

Krome, ne estus korekte eĉ diri, ke mi ion sentas. Ene de mi estas la oreltamburo, elekstere sentiĝas iu premo, kaj mi el ene redonas difinitan reagon al tiu premo kaj mezuras miajn fortojn, elspezatajn por ekvilibrigi la oreltamburon.

Sub premo de la ondo la oreltamburo fleksiĝas, kaj mi el ene devas fari streĉon, por revenigi ĝin en la primaran staton. Tiamaniere, mi mezuras mian streĉon kaj laŭ ĝia karaktero mi prijuĝas tion, kio efektive efikas al mi. Sed tio povas esti absolute ne tio, kion mi imagas, ĉar miaj internaj streĉoj havas unu naturon, kaj tio, kio efikas elekstere, havas absolute alian naturon.

Mia naturo estas homa, fiziologia, kaj tiu ekstera povas esti tute alia, mi eĉ ne scias – kia, ĉar neniam mi povas eliri ekster miaj sentoj. Tial mi neniam sentas tiun mondon, kiu ekzistas ĉirkaŭ mi. Mi perceptas nur miajn reagojn al io, kio efikas al mi.

Tial vera sciencisto ne parolas pri konceptado de la mondo, li parolas pri konceptado de niaj reagoj al io, kio efikas al ni. Ĝenerale mi ne povas diri, kio estas la mondo en kiu mi ekzistas. Tio estas, mi ricevas iujn impresojn, sentojn, nur dank' al tio ke mi estas kreita tiel. Kaj se en mi ŝanĝiĝus la organoj de senso, iliaj diapazonoj, aŭ aperus tiuj aliaj, kiuj estas nekonataj por mi, tiam mia impreso pri mi kaj pri la ĉirkaŭantoj de mi estus entute alia.

Ĉu ni ĝenerale povas iamaniere difini, kio efektive estas la mondo, en kiu ni vivas, ĉu ekzistas io ekster ni? Aŭ ĉu la universo ĉirkaŭ mi, mi, la aliaj, – estas nur iluzio? Al tiu demando homo ne povas respondi baziĝante sur tiuj kvin organoj de senso, kiuj en li estas. Por tio necesas akiri la sesan organon de senso, kaj tiam ni ekvidos nin kaj tiun iluzion, kiun ni observas, de ekstere. Fari tion ebligas al ni la scienco Kabalo. La sentoj kaj la impresoj kiujn ni ricevas el ekstere, kaj tio, kiel ni perceptas la eksteran mondon, – nome tio nomiĝas supera mondo.

Niatempe sciencistoj jam komprenas limigitecon de la aliro al esploro de la naturo. Tio precipe kontraste videblas en kvanta fiziko, kie ni renkontas specialajn, paradoksajn fenomenojn. En tempoj de Newton oni opiniis, ke la mondo estas tia kia oni ĝin perceptas. Estas homo – observanto, kaj tio, kion li observas, troviĝas antaŭ li. Homo ekzistas, mortas, kaj la bildo de la mondo restas konstanta. Ĝi mem ŝanĝiĝas per natura maniero, ĉar la universo evoluas, sed homo neniel influas al tiu bildo. Tio estas la scienca rigardo laŭ Newton.

Poste aperas alia rigardo. Ekzistas homo, kiu observas la mondon, sed tio estas ne tiu bildo, kiu videblas el ekstere. Ĝi estas aro de ecoj de homo kaj de tio, kion li observas. La homaro venis al tio, baziĝante sur esplorado de si. Ni komencis esplori nian fiziologion kaj ekvidis, ke depende de niaj kapabloj, de la organoj de senso, de plivastigo de ili pere de instrumentoj ktp, ni vidas alian bildon. Sekve, ni ne simple objektive observas ion ekzistantan, sed samtempe partoprenas en la procezo de observado. Tio jam estas proksime al la vidpunkto de la fama sciencisto Hugh Everett.

Laŭ la scienco Kabalo la bildo videblas tute alia. Ekzistas homo, kiu perceptas ion en si. Kion ja? Li sentas egalmezuran kampon, en kiu li troviĝas, kaj ĉio alia, tio estas, la figuroj, komprenoj pri la ekstera kaj pri la interna mondo, formiĝas ene de homo. Ene de li ekzistas la mondoj, kaj ekster li nenio estas.

Hodiaŭ ni venas al tio el la vidpunkto de scienco. Pri tio komencas konsenti esplorantoj en sfero de kvanta fiziko, kaj la bazaj, naturaj sciencoj jam proksimiĝas al tia rigardo. La scienco Kabalo parolas pri tio dum jarmiloj. Ĝi antaŭ longe montris al diversaj ŝtupoj de konceptado de la mondo pere de homo, al tio, kiel li difinos la mondon, en kiu li ekzistas. Ĝis kiam li venos al tia nivelo de konceptado, ke li komprenos: ĉio dependas nur de liaj internaj ecoj.

Kiam homo komencas kompreni, ke reale li ne scias, kio situas ĉirkaŭe, ke ĉio ekzistas nur ene de li, tiam tio venigas lin al la konkludo pri tio, ke, ŝanĝinte siajn ecojn, li povus ŝanĝi ankaŭ sian impreson pri la mondo. Tio, kio hodiaŭ ŝajnas malmola, likva, gazeca, ŝanĝus siajn parametrojn kaj limojn. Li trairus tra muro, kaj la aero, kiu nun estas travidebla, traa, povas esti ke ĝi iĝus por li absolute netravidebla. Depende de tio, kiujn ecojn li havus.

La scienco Kabalo metas homon en tian staton, el kiu ĝi devigas ekvidi la mondon alimaniere, ĝi elirigas lin el si tiom, ke li eniras en tute alian dimension. Krome, ĝi ebligas al homo akiri modelon de tute alia realo, kaj tiam homo komencas tion vidi kaj senti.

La problemo estas ke la bildo de la mondo, kiu troviĝas antaŭ ni, povas enstampiĝi en mi nur konforme al la programo, kiun mi havas, tio estas, enstampiĝas nur tiu bildo, kiun mi kapablas prilabori. Malgrandaj infanoj ne vidas multon. Ju pli aĝas homo, des pli li vidas, des pli evoluinta li estas, des pli komplikajn internajn ligojn inter objektoj li distingas. Kaj se subite antaŭ mi aperus objekto, modelo de kiu en mi mankas, mi ĝin ne vidus. Ja mi povas vidi nur tion, kio jam ekzistas en mi de antaŭe, al kio mi adaptiĝis, kaj kion mi kapablas ekvidi, difini, pritaksi. Tial ĉirkaŭ ni niamonde, en nia dimensio, en tiu amplekso, en kiu ni ekzistas, estas multo de tio kion ni ne observas, ne sentas. Ni ne scias, kio estas tio, ni trairas tra tio, niaj sentoj de sufiĉas por tio, ni ne havas modelon konforman al tio.

Kabalo, arto kaj amo

Tue, 07 Aug 2007 11:21:32 GMT

(El artikolo "Kiu estas kabalisto?", kies kompleta versio, mi esperas, baldaŭ aperos ĉe kabbalah.info)

En nia mondo en la agado de homo estas tre multe da belaj impetoj: strebo al esprimo de si, beleco, amo, harmonio, deziro esprimi sin per muziko, arto, pentrado. Al kiuj deziroj tio rilatas: ĉu al deziroj de riĉo, famo, scioj, potenco? Tio estas la sama egoismo, kiu serĉas kiel esprimi sin.

Ni povas admiri verkojn de aliaj homoj, ricevi kontentiĝon pro tio, sed principe tio estas egoisma sinesprimo de homo, strebo al esprimo de siaj sentoj, al populareco, famo, iasence, strebo al potenco.

Ne endas pensi, ke tio estas malbone. La scienco Kabalo neniaokaze enmetas homon en iujn ajn limojn kaj ne limigas lin pri esprimado de liaj sentoj. Male. Ni havas kabalistan muzikon. Tio estas tre interesa fako de la scienco, kie kabalistoj anstataŭ esprimi siajn konceptaĵojn per spiritaj vortoj, esprimas ilin per sonoj. Kaj ĉar la melodio eniras en niajn sentojn, en la koron, irante tra la menso kaj ne tuŝante ĝin, do tia percepto de kabalista informo donas entute alian efikon.

Tio taŭgas eĉ por tiuj, kiuj entute nenion komprenas, ne scias, ne povas legi kabalistajn tekstojn originale, aŭ simple nenion legis. Tio estas esprimo de percepto, de sento de la spirita mondo de granda kabalisto, transdono de tiu percepto per muziko al ĉiu homo alportas grandan spiritan potencialon kaj povas helpi al komencanto kreskigi sin.

Kiam homo komencas okupiĝi pri serĉado de la spirita, kutime ĉiuj aliaj specoj de sinesprimo en arto foriras al la dorsoflanko. Ĉar li vidas, ke per niaj teraj rimedoj ni preskaŭ ne kapablas esprimi tiun senton, kiun li komencas percepti de supera substanco.

Se mi vidas riveron, lagon, stelojn, belan objekton, esprimon de iuj homaj emocioj, ekspresion, tiam mi povas esprimi tion per miaj rimedoj, ĉar mi esprimas terajn sentojn. Se ja mi sentas ion spiritan, tiam ĝi ne povas esti esprimita en iu ajn tera formo. Mi praktike ne povas realigi ĝin.

La sola maniero, per kiu kabalistoj sukcesis iel transdoni sian percepton, admiron pri la malkovriĝanta universo, estas muziko.

Prezenti tion kiel desegnaĵo ne eblas, ĉar bildoj mankas en la spirita. Tuj venas materiiĝo de la spirita, kaj ĝi ĉion mortigas. Estas malpermesite eĉ peni tion fari. Unue, tio neniam sukcesiĝos, due, kabalisto per tio malsuprenigas sin ĝis la nivelo de nia mondo. Tial senpera rilato de la scienco Kabalo al arto ne ekzistas, ĝi ĉeestas nur parte, al muziko.

Kabalistoj skribas fabelojn, apologojn, eblas verki kabalistan novelon. Tio eliras el la deziro de homo en nia mondo dum lia konceptado de la supera mondo. Sed kiam ĝi venas ĝis priskribo de spiritaj sentoj, tiam mankas io por priskribi – priskribi tion per nia tera lingvo ne eblas. Tial oni faras tion alegorie per apologo, fabelo, metaforo. Tiu maniero estas vaste uzata en la scienco Kabalo.

Kiel la scienco Kabalo rilatas al tiaj aspektojn de konduto de homo, kiel amo, malamo ktp?

Ĝi ??? el tio, ke en homo konstante kreskas egoismo. Egoismo estas nia naturo, deziro ĝui, plenigi sin. Unu el la rivelaĵoj de egoisma pleniĝo estas amo. Se ni starigos tiun demandon al fiziologiistoj aŭ al psikologiistoj, ili eksplikos al ni, ke ĉio tio venas el nia interna naturo. En tio estas nenio supera, ekstera de limoj de nia mondo, sed ĉio tio estas ne pli ol serĉado de difinita egoisma pleniĝo.

Vera amo, t. e. ligo, estas atingata per kompreno de kuneco inter animoj. Kiam homo supreniĝas kaj vidas, kiel li eniĝas en tiun grandegan aron de ĉiuj animoj en la ĝenerala bildo, la ĝenerala korpo kaj la ĝenerala sistemo, tiam lia sento rilate al ili nomiĝas amo. Ĉe la nivelo de nia mondo sentoj de ĉiu malgranda egoisto, kun la deziro plenigi sin helpe de aliuloj, eblas nomi tera amo. Sed reale tio estas ne pli ol serĉado de ĝuo.

Wed, 06 Jun 2007 07:58:14 GMT

"Nek en la popolo, nek en la mondo estas alia ĥisaron (heb.: deziro, emo) krom ĥisaron al unueco, ĉar la tuta homaro estas rezulto de disiĝo de Adam haRiŝon ("la unua homo", nomo de komuna animo) tute ne ekzistas. Eterna serĉado de la homaro estas serĉado de sia optimuma loko en la sistemo Adam haRiŝon. Homo ne konscias tion, sed finfine tio estas tio kion li serĉas.

Tion serĉas ni ĉiuj, ĉar tio estas nia hejmo, nia loko, la plej perfekta stato, kaj al tio ni subkonscie emas, malgraŭ ni tion ne sentas kaj ne perceptas en klara, kutima por ni formo. Sed tio estas kion ni vere deziras, kaj ni ne trankviliĝos ĝis kiam ni venos en tiun staton."

Kiel atingi absolutan ĝuon? (El la artikolo "Kio estas Kabalo?")

Tue, 22 May 2007 14:14:22 GMT

"And you run and you run to catch up with the sun, but it's sinking
And racing around to come up behind you again
The sun is the same in the relative way, but youre older
Shorter of breath and one day closer to death"
(Pink Floyd – Time)

...Kiel diversas spirita, supera ĝuo de ĝuo en nia mondo? Tion eblas klarigi per simpla ekzemplo. Ni imagu nian deziron en formo de taso. Ĝi pleniĝas per ia ĝuo. La ĝuo venas responde al manko, deziro. Kio ja okazas? Ĵus kiam la ĝuo eniras en la deziron kaj komencas ĝin plenigi, la deziro malpligrandiĝas kaj poste malaperas. Jam kiam ĝi malpligrandiĝas, en ĝi ne sentiĝas ĝuo. Kiom ajn malsata mi estus, ĵus komencinte konsumi manĝon, mi per ĉiu sekva peceto estingas mian deziron al ĝi, mian malsaton, kaj, tiamaniere, mi ĉesas ĝui. Ĉar deziro kaj ĝuo estas inversaj unu al la alia, do kiam ili renkontiĝas, tiam ili reciproke nuligas unu la alian. Tial en nia mondo, kion ajn ni ricevus, ni nepre restos malplenaj kaj ree devos serĉi per kio ankoraŭ ĝuiĝi.

Homo estas en stato de konstanta kurĉaso por deziro, kaj poste por ĝuo, kiu plenigas ĝin. Li ricevas – kaj ree estas nulo, kaj ree – al deziro, kaj ree – al ĝuo, kaj tiel senĉese. En tio estas la tuta nia vivo.

Ni ne povas atingi perfektan staton – plenigi la ujon, kaj ke ĝi restu tia. Male, la unua nulo estas duoble malpli granda ol la dua. Ĉar, unufoje pleniĝinte, mi certiĝis, ke mia antaŭa deziro kaj la plenigo ne kontentigis min. Tio estas, la venontan fojon mia deziro devas esti duoble pli granda – kaj la pluso kaj la minuso, module, transiras en mian sekvan deziron. Mi denove kaj denove kurĉasas por pli granda ĝuo kaj denove, mi malfeliĉa, iĝas duoble pli malplena. Tia estas la tuta mia vivo, ĝis kiam mi lacas pro tio, kapitulacas kaj mortas.

Tio, kurte, estas la tuta nia problemo...

Ruslingva fonto:
http://www.kabbalah.info/rus/content/view/frame/35402?/rus/content/view/full/35402&main

Kio estas Kreinto?

Thu, 08 Mar 2007 12:53:26 GMT

Kreinto estas ĝenerala leĝo de universo, kiu estas neŝanĝebla, Ĝi ne estas fleksebla, Ĝi estas konstanta kaj eterna. Ĝenerala leĝo de universo estas altruismo. Kaj ĉiuj aliaj leĝoj estas apartaj konsistaĵoj de la leĝo.

Demando:
Kiel imagi Kreinton?

Kreinton indas imagi kiel forto, kiu agas al homo. Ĝi agas al li, elpremante korekte evoluigi dezirojn.

Demando:
Se Kreinto estas propreco de doneco (altruismo), ĝenerala leĝo, do kial kabalistoj parolas pri Ĝi kiel pri Bonkora, Kreanta bonon, Amanta?

Kiel eblas diri pri propreco, pri ĝenerala leĝo, ke ĝi amas kaj ke ĝi estas bonkora? La problemo estas ke ni havas du specojn de rilatoj al io ajn. Ekzistas objekto kaj ekzistas tio, kio ĝi estas. Ekzemple, ekzistas konkreta homo, sed krom tio - li estas iel bona, iel malbona. T. e. ke mi esprimas mian rilaton al la homo kaj rilaton al liaj proprecoj.

Sed Kreinto ne dividiĝas je iu figuro kaj iuj proprecoj ene de Li. Kreinto estas nur leĝo, propreco, aganta forto. Kiel mi povas rilati iun figuron al forto? Kaj sen figuro mi ne povas pensi, "algluiĝi" al io. Kiel mi povas algluiĝi al iu forto, al iu propreco?

Prave, en nia mondo tion malfacilas imagi. Sed iom post iom, laŭ tio ke homo komencas senti ene de si iun proprecon de doneco, aŭ deziron atingi ion, aŭ ion tian, neklaran, li komencas kompreni, ke lia propreco de doneco kaj ekstera propreco de doneco, kiu ekzistas, kiu ja estas Kreinto, - tio estas ĉefaj proprecoj, kiuj estas en li kaj en Kreinto, kaj inter ili devas okazi unuiĝo.

Li iompostiome foriras de pensoj pri korpo, pri eksteraj ŝeloj. Kaj tiam por li ne gravas, ke Kreinto estas forto, ke Kreinto estas leĝo, kaj ke li algluiĝas al la leĝo. Mi algluiĝas al tiu leĝo kaj volas ke la leĝo realiĝu en mi, ke ĝi difinu ĉiujn miajn pensojn, ĉiujn miajn dezirojn kaj agojn. Tiam mi iĝos Ĝi mem.

T. e. ke mi pensos laŭ tiu leĝo, ĝi plene prenos min, kaj ne estos diferenco inter mi kaj la leĝo. Ja ankaŭ nun mi agas konsente al natura leĝo, kaj al mi nur ŝajnas ke ekzistas mi, kaj aparte de mi ekzistas leĝoj de naturo, kaj mi povas elekti, ĉu mi agu konsente al ili aŭ ne. Ne ekzistas tio. Ankaŭ nun mi agas laŭ la leĝoj.

La samo okazas pri Kreinto. T. e. ke ne ekzistas io komplika pri "algluiĝo" al tiu leĝo. Tio okazas post kiam homo eksentos, ke li plene estas nur agado de la leĝoj.

Ruslingva fonto

"Ni ĉiuj estas unu familio"

Fri, 02 Mar 2007 15:11:57 GMT

"Ni ĉiuj estas unu familio"
Diskuto de sciencisto, kabalisto Miĥael Lajtman kun Igorj Ĥariĉjev, la ĝenerala direktoro de la sciencpopulara gazeto "Znanije – sila" ("Scio estas forto").
Televidponto.

La 18a de oktobro, 2006.

I. Ĥariĉjev:
Diru, kiam homo atingas en sia evoluo tiel nomatan la kvaran etapon de evoluo de kreaĵoj, kiam okazas "kunfandiĝo" de la kreaĵoj kun Kreinto dum la vivo, en la fizika korpo? Aŭ temas pri tio kio okazos poste, post la morto?

M. Lajtman: Ne, ne, ne! Nenio poste okazos! Kiam mortas nia korpo, malaperas sento en la kvin organoj de senso. Kaj ordinara homo nenion kroman havas. Se homo, ĝis la fino de sia vivo, ne evoluigis la sesan organon de sensoj – ne tiun korpan, ekzistantan ne en la fiziologia nivelo, sed ekzistanta en la nivelo de fortoj, tiam homo, mortante, iĝas nenio.

En la homo restas informacia punkto, kiun li ne evoluigis, "ĝermo de animo", tiel nomata "embrio". Ĝi ĝuste tiel nomiĝas – "punkto". Naskiĝante la alian fojon, en ĉi tiu mondo, la homo denove akiras eblecon eki spiritan evoluadon. Nur en ĉi tiu mondo aperas tiu ebleco. Se homo atingis evoluon de la animo el la punkto – evoluon de la organo de senso, de ekscio, de simileco al la Supera forto, tiam, tiu sento, tiu ekscio ekzistas ankaŭ niamonde. La homo sentas en la kvin organoj de senso nian universon, kaj, samtempe, konceptas Kreinton tra la sesa organo de senso. Dum morto de la korpo malaperas sento de ĉi tiu mondo, sed sentoj en la spirita organo de senso restas. Malaperas sento de la malgranda materia universo, la fermita mondeto, kiu en la nova sento de la homo, estas reprezentata, mi dirus, "elpensita". Nia mondo estas ĝuste tiel nomata en Kabalo, "la elpensita mondo", ĉar, ĝenerale, ĝi estas tre kondiĉa. Kaj la forto, kun kiu la homo sin nun identigas estas eterna, perfekta. La homo eniĝas en la ĝeneralan torenton de informo, sentoj, evoluo.

...
Konsciado en la animo, post morto de la fiziologia korpo, okazas absolute ĝuste kaj difinite – same kiel konceptado pere de homo en la animo, antaŭ kiam li mortas. Ne estas iu diferenco inter konsciado kaj konceptado pere de homoj en la animo: aŭ en ĉi tiu vivo, kiam, kiel ĉe kabalistoj, ekzistas samtempe animo kaj besta korpo; aŭ post morto de la korpo, kiam homo restas nur en sento de la Supera forto – Kreinto, la naturo – ekster la sentoj de siaj kvin organoj de senso. Ne estas iu diferenco. Ekzistas eĉ precepto: "la mondon sian (tiun la spiritan) ekvidu jam dum sia (animala) vivo". Tio estas la celo de kabalisto.

Ruslingva fonto: http://www.kabbalah.info/nightkab/uroki/Uroki_Rus.html

Kredanto kaj kabalisto

Thu, 15 Feb 2007 07:24:02 GMT

Demando: kio, konkrete, estas diferenco de evoluo de deziro al Kreinto ĉe kredanto kaj ĉe kabalisto?

Religiema homo kredas je mirakloj, li kredas, ke estu aŭ neestu leĝoj, sed se li tre petos, ili povos ŝanĝiĝi. Kabalisto scias, ke leĝo estas leĝo, sed se li tre bone petos, li ŝanĝiĝos mem.

Religiema homo kredas, ke Kreinto ŝanĝiĝas. Kutime, religiema homo, ne ŝanĝante sin, pri io petas Kreinton. Ne ŝanĝante sin – jen, kio estas la punkto de diferenco. Kabalisto scias, ke nur per ŝanĝo de si mem li kaŭzos ŝanĝiĝon de influo de Kreinto al si.

Kreinto estas senŝanĝa, sed por kabalisto Li iĝos alia. La sama Kreinto iĝos alia, ĉar kabalisto eksentos Lin alimaniere, supreniĝos al Li, pli supren. Oni povas plori, krii kaj preĝi, sed se homo ne ŝanĝiĝas, Kreinto ankaŭ ne ŝanĝiĝos.

El iu videoleciono (http://www.kabbalahmedia.info)

Thu, 08 Feb 2007 15:21:06 GMT

...Homo neniuokaze devas dividi la du mondojn. Kaj distingi ilin unu de la alia. La tuta universo, ĝi estas ĝenerala...

...La Supera mondo malkovriĝas ene de nia mondo, kiel aldonaj ligoj, kiel interna plenigo, enhavo. Kaj tuj malaperas sento de spaco, tempo, movo. Vi vidas, kiel integre ĉio interagas...

...Ĉio, de la komenco ĝis la fino, ĉiuj niaj funkcioj, niaj bezonoj, ĉio kio ĉirkaŭas nin, ĉio estas kreita nur por korekte uzi ĉiun detalon, kun ĝusta interna intenco aligi tion al la ĝenerala integra bildo...

...Pri la edzino, pri la infanoj... problemoj... se io ajn okazus, ie ajn okazus, vi devas ĉiujn ilin alkonekti. Ĉiuj ili estas senditaj el la nura fonto. "Ne estas iu krom Li" – ne en tiu senco, ke Li ĉion faras anstataŭ mi, sed en la senco, ke ĉio, kio okazas al mi – venas de Li. Kaj tial mi ĉion devas kunigi kun mia spirita evoluo...

Studata objekto de Kabalo

Wed, 17 Jan 2007 16:13:03 GMT

Do, Kabalo estas scienco pri universo, inkluzivante ĝian komencon kaj finon, procezon de formiĝo kaj ĝeneralan strukturon, moviĝon entute kaj de ĉiu ĝia detalo aparte.

Ĝi esploras:

kreon de la tuta universo, inkluzive nian kosmon, sunsistemon, malvivan, plantan, animalan naturojn kaj homon;
fluadon, funkciadon kaj finan celon de la tuta evolua procezo;
eblecon de enmiksiĝo de homo en la procezon (t. e. antropologian flankon);
ligon inter nia hodiaŭa stato kaj tiuj statoj en kiuj ni estis antaŭ apero sur la tero de homo kaj socio, t. e. antaŭ nia naskiĝo;
sencon de la jardekoj dum kiuj ni ekzistas kiel biologia korpo kaj sentas tra ĝi ĉirkaŭan mondon;
staton en kiu ni ekzistas en ĉi tiu mondo, staton, en kiu ni estas post la morto;
rondirojn de vivo – ĉu ili ekzistas kaj kiel ili estas kunligitaj inter si;
eblecon de eniĝo dum ĉi tiu tera vivo en superan formon en kiu ni ekzistas antaŭ naskiĝo kaj post morto;
fontojn de sciencoj, artoj, kulturoj – de ĉio kio estas ligita kun lingvo, konduto de homo, iliajn radikojn kaj kaŭzojn de ilia realiĝo ĝuste en tia formo.

Ĉio ĉi estas parto de la scienco Kabalo ĉar ĝi formas ĝeneralan Leĝon, donas ĝeneralan priskriban formulon de la tuta universo. Einstein revis – trovi formulon kiu inkluzivus la absolute tutan universon kun ĉiuj ĝiaj detaloj. Li komprenis ke – se ĝi estas vera – do ĝi devas esti tre travidebla: interago inter kelkaj parametroj per simpla funkcia ekvacio. Kabalo venigas nin ĝuste al tiu formulo, kiu eksplikas ĉion. Almenaŭ tion asertas kabalistoj, kaj ni provos konvinkiĝi pri tio.

De kie aperis ĉi-scienco? Ĝi naskiĝis kiam homo komencis esplori la mondon en kiu li vivas.

Kio estas Kabalo? (komenco de la artikolo)

Mon, 08 Jan 2007 09:55:14 GMT

Intervjuo de M. Lajtman (filozofio: PhD, biokibernetiko: MSc)

(el la rusa tradukis Konstantin Aleksandrov)

Kio estas Kabalo? Ĉu tio estas scienco aŭ revelacio? Ĉu ĝi estas doktrino sekreta aŭ malferma? Ĉu havas ĝi rektan rilaton al nia tempo kaj ekzistas insista neceso ekokupiĝi pri studado de ĝi, aŭ la scioj estas nur legendoj, venintaj al ni el la profundo de jarcentoj?

Laŭ la difino, Kabalo estas scienco pri universo, ĉenero de kiu estas ankaŭ ni. Tamen helpe de ĝi eblas koncepti ne nur parton de nia mondo, perceptantan de ni per kvin organoj de senso, sed ankaŭ la parton de universo, kiu por ni estas neatingebla per sensoj. Tiu parto en ĝi estas la plej ĉefa – ĝuste ĝi allogas nin dum studado de la scienco Kabalo.

Dank' al kabalista metodo eblas eksenti kaŝitan de ni superan informan nivelon, kiu gvidas nian internan mondon. Tiujn du mondojn eblas bildigi kiel du koncentritajn sferojn. Se ni scios kiel okazas la gvidado, ni povos kompreni pli ĝeneralajn, pli profundajn, verajn leĝojn, kiuj direktas naturon kaj nin kiel ĝian parton.

Kabalo donas eblecon al homo komenci pli bone kompreni sin, kialon de sia apero sur la planedo, en la kosmo, kaj de ĉio okazanta al li dum la historio.

Laŭ kiu formulo evoluas la homaro? Kio estas moviga forto de homa evoluo, evoluo de la homaro, de la tuta naturo? Geologiaj periodoj, sociaj formacioj, nia estonteco, nia libero de volo, kaj, finfine, ebleco ion ŝanĝi en la sorto – ĉio ĉi estas klarigata en Kabalo. Ĝi donas tre interesajn kaj ofte neatenditajn respondojn al ĉiuj demandoj.

Mi provos ekspliki ĉion laŭeble pli simple kaj kompreneble.